เพื่อที่จะบรรลุขั้นเหนือธรรมชาติระดับสี่โดยเร็วที่สุด เจียงเหลียนเยว่มักจะกินนอนที่โรงเรียนและไม่เคยเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว
“แน่นอนว่าต้องมาดูว่าเด็กน้อยทั้งสองคนนี้ขี้เกียจหรือเปล่าไงล่ะ”
เจียงเหลียนเยว่เอามือทั้งสองข้างจับศีรษะของเจียงเยว่ซีและเจียงเยว่หลี่แล้วขยี้แรง ๆ
“แต่ฉันพอใจกับผลงานของพวกเธอมากนะ”
“จริงด้วยค่ะ อาจารย์บอกว่าพวกเราตั้งใจมาก!” เจียงเยว่ซีหลับตาพริ้มด้วยความสุข
เจียงเยว่หลี่หันหน้าหนีอย่างภาคภูมิใจ “มันก็ต้องแน่นอนอยู่แล้ว”
หลังจากหยุดชั่วครู่ เจียงเหลียนเยว่พูดต่อว่า “วันนี้ฉันมาหาพวกเธอ แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้”
ไม่นานนัก เจียงเหลียนเยว่ก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับความแค้นระหว่างสวี่เช่อกับหลงเอ้าเทียน รวมถึงการพนันระหว่างพวกเขาด้วย
ใช้เวลาเล่าเกือบห้านาที
“ไม่ว่ายังไงสวี่เช่อก็เป็นอาจารย์ของพวกเธอ ถ้าไม่มีเขา พวกเธอคงไม่มีคุณสมบัติพอจะเข้าสอบศิลปะการต่อสู้ได้ด้วยซ้ำ ดังนั้นฉันหวังว่าพวกเธอจะช่วยเขานะ”
