ซงเจ๋อจ้องหลงเอ้าเทียนอย่างดุดัน “ฉันตัดสินใจแล้ว!”
หลงเอ้าเทียนอ้าปากค้าง รู้สึกชาไปทั้งตัว
เงินเดือนของเขาแค่หมื่นกว่าหยวนเท่านั้น
รวมผลประโยชน์ที่ได้จากผู้ปกครองนักเรียนแล้ว ทั้งหมดก็ไม่ถึงหนึ่งหมื่นห้าพันหยวนด้วยซ้ำ
หลังหักค่าอาหารการกินและค่าบำรุงร่างกายแล้ว ก็แทบไม่เหลือเงินเก็บ
การให้จ่ายสามแสนหยวนให้สวี่เช่อ มันแย่ยิ่งกว่าให้ตายเสียอีก!
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของหลงเอ้าเทียน และความคิดนั้นก็ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา มันก็ขยายตัวและหมุนวนอยู่ในหัว จนในที่สุดก็ครอบงำความคิดทั้งหมด
ผ่านไปชั่วครู่
หลงเอ้าเทียนเงยหน้าขึ้นจ้องสวี่เช่อ
“สวี่เช่อ! นายกล้าเดิมพันกับฉันไหม?”
