สวี่เช่อพยักหน้าอย่างแข็งทื่อ ดวงตามองจานเปล่าอย่างเหม่อลอย
ฉันไม่ทันระวังตัวและไม่ทันได้หลบหลีก!
เขาเดาว่าเย่ซวงเยว่ที่มีพรสวรรค์ด้านของกินคงจะกินได้เร็วมาก แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้!
ถ้าเขาเจอคนแบบนี้ในช่วงฝึกทหาร เขาคงโทรแจ้งตำรวจไปแล้ว
“ฮื้อ…”
สวี่เช่อถอนหายใจยาว ๆ กดความสั่นสะท้านในใจไว้แล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ ฉันจะพาเธอไปห้องสมุด”
ไม่นานทั้งสองก็หายไปจากโรงอาหารหมายเลขสองทันที
หลังจากทั้งสองจากไป ทั้งโรงอาหารตกอยู่ในความเงียบราวกับป่าช้า
ผ่านไปกว่าสิบวินาที ในที่สุดก็มีคนพูดเสียงเบาขึ้น
“ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? อาหารพวกนั้นไม่ได้ถูกกินโดยอาจารย์สวี่เช่อ แต่เป็นเด็กสาวที่ดูสง่างามคนนั้นเหรอ?”
“ดูเหมือนพวกเขาอยู่ในโรงอาหารไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ? กินเสร็จแล้วเหรอ? นี่ นี่ นี่…”
“ไม่ใช่สิบนาที…ตั้งแต่ได้อาหารจนออกไปไม่เกินห้านาทีด้วยซ้ำ…”
…
ห้องสมุด
แม้ชื่อจะดูเชย แต่ในห้องสมุดไม่มีหนังสือแม้แต่เล่มเดียว
ตัวอาคารห้องสมุดทั้งหมดเป็นอาคารรูปครึ่งทรงกลม
ภายในอาคารแบ่งเป็นสามชั้น โดยชั้นล่างมีพื้นที่มากที่สุด และชั้นบนสุดมีพื้นที่น้อยที่สุด
