“เฮ้อ… อย่าพูดถึงมันเลย หญ้าลั่วอิงระดับกลางขั้นสามที่ดีขนาดนี้ ผู้ซื้อก็จ่ายมัดจำมาแล้วและจะมารับของพรุ่งนี้ แต่ไม่คาดคิดว่าจู่ ๆ มันจะเป็นแบบนี้ไปได้ ช่างเป็นการขาดทุนที่แย่จริง ๆ”
พอพูดถึงเรื่องขาดทุน สวี่ต้าชุนก็ถอนหายใจไม่หยุด ราวกับว่าอีกวินาทีเดียวก็จะร้องไห้ออกมา
“อ้อ” สวี่เช่อเคี้ยวแพนเค้กไข่ สีหน้าครุ่นคิด
เขารีบยัดแพนเค้กไข่เข้าปาก แล้วมองเวลา สวี่เช่อลุกขึ้นยืนทันที
“ผมยังมีธุระที่โรงเรียน ขอตัวก่อนนะ”
เขาคว้าเสื้อแจ็กเก็ตแล้วเปิดประตู ก่อนจะออกไปเขาหันกลับมามองสวี่ต้าชุน
“เอาเถอะ ยังไงหญ้าลั่วอิงก็จะตายอยู่แล้ว บางทีแสงแดดอาจจะทำให้มีปาฏิหาริย์ก็ได้”
พร้อมกับเสียงประตูปิดดัง ‘ปัง’ เหลือเพียงสวี่ต้าชุนที่งงงวยอยู่ในห้อง
“แสงแดด? นี่มันหญ้าลั่วอิงนะ ไม่ใช่ดอกทานตะวัน…” สวี่ต้าชุนพึมพำสองสามประโยค ชัดเจนว่าไม่เห็นด้วยกับที่สวี่เช่อพูดเท่าไร
เขาปลูกพืชวิญญาณมาหลายปี เขารู้วิธีการปลูกดีกว่าใคร ๆ
อย่างไรก็ตาม หลังจากอึ้งไปสองสามวินาที สวี่ต้าชุนก็นำหญ้าลั่วอิงไปตากแดดเงียบ ๆ
