“…”
ปากของเย่ซวงเยว่ขยับอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้
ใบหน้าของอาจารย์สวี่เช่อหม่นลง
ราวกับมีฝูงอีกาบินผ่านท้องฟ้า บรรยากาศช่างน่าอึดอัดเล็กน้อย
“เฮ้อ… ฉันรู้ว่าเธอไม่เชื่อฉันหรอก”
สวี่เช่อก้มหน้าถอนหายใจเบา ๆ แต่สีหน้าที่ควรจะกังวลกลับดูสงบอย่างน่าประหลาด
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มีประกายวาบผ่านดวงตาอย่างรวดเร็ว และคำพูดของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างแรงกล้า
“ฉันขอถามหน่อย ตั้งแต่เธอขึ้นชั้นมัธยมปลายปีสอง เธอรู้สึกหิวทุกคืนตอนเที่ยงคืนใช่ไหม? และเมื่อเวลาผ่านไป ความหิวนี้ก็ยิ่งรุนแรงขึ้นทุกวันใช่ไหม?”
ตู้ม!
เสียงของสวี่เช่อไม่ได้ดังมาก แต่มันเหมือนเป็นเสียงดั่งสายฟ้าที่ระเบิดขึ้นในหูของเย่ซวงเยว่
กล้ามเนื้อทั้งหมดของเธอเกร็งทันที และขนละเอียดบนต้นคอของเธอลุกชันขึ้นอย่างรวดเร็ว
ภายในไม่กี่วินาที เหงื่อเย็นก็ซึมออกมาจากแผ่นหลังของเธอ และเธอรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที!
“คุณ…รู้ได้ยังไง?!”
สีหน้าของเย่ซวงเยว่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เธอมองสวี่เช่อราวกับเขาเป็นปีศาจ
เพราะมันเป็นเรื่องที่พูดยาก ความลับนี้มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่รู้
