ี้ของโรงแรม ภายในล็อบบี้นั้นถูกตกแต่งด้วยความหรูหราฟุ่มเฟือย ห้องโถงโอ่อ่าทันสมัยแต่ก็ผสมผสานด้วยความคลาสสิกของสถาปัตยกรรมยุโรปในยุคกลาง มันทำให้แขกนั้นรู้สึกว่าพวกเขาอยู่ในสถานที่ที่สวยงามและทรงเกียรติ
เมื่อเข้ามาด้านในพนักงานที่ทำหน้าคอยต้อนรับแขกในล็อบบี้ก็เดินตรงเข้ามาหา เธอเป็นพนักงานสาวที่เรียกได้ว่าสวยงามทันสมัย เครื่องสำอางและลิปสติกสีแดงช่วยขลับความงามของเธอจนดูโดดเด่น ภายใต้ชุดสูทตัวเล็กได้ซ่อนภูเขาสองลูกที่ดูอวบอิ่มเอาไว้ มันเป็นสิ่งล่อตาล่อใจที่ทำให้บุรุษเพศนั้นยากที่จะห้ามใจไม่ให้ก้มลงมามอง
พนักงานสาวดูเหมือนจะประหลาดใจเมื่อเธอพบว่าแขกผู้นี้มีใบหน้าที่ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคย อย่างไรก็ตามเมื่อเทียบกับคนที่เธอเคยรู้จักแล้วมันไม่มีทางเป็นไปได้เลย. . . เธอได้แต่คิดว่าชายคนนี้คงจะเป็นคนที่มีใบหน้าคล้ายกันจนทำให้เธอสับสน แต่ก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยต้อนรับชายหนุ่มผู้เป็นแขกก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน
“ พลอยไพลิน ? ” เจมส์เอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาพบใบหน้าของหญิงสาวผู้นี้ในความทรงจำอันยาวนานของเขา
“ นายคือ . . . เจมส์งั้นเหรอ !! ” หญิงสาวที่ชื่อว่าพลอยไพลินประหลาดใจมาก เธอหลุดอุทานออกมาเบาๆเพร
