่ดีเนี่ยสิ. . . ” หญิงสาวเอ่ยพร้อมเผยสายตาที่มีเลศนัย
ด้วยคำพูดของหญิงสาวหากว่าเป็นชีวิตก่อนหน้านี้เจมส์คงจะยิ้มไม่หุบแต่สำหรับเจมส์ในปัจจุบันเขาไม่มีเวลาสำหรับเรื่องแบบนั้น นอกจากนี้ความรู้สึกของเขาที่มีต่อพลอยไพลินก็ไม่หลงเหลืออยู่แล้ว เจมส์ทำได้เพียงแค่เอ่ยสั้นๆ
“ เธอสวยขนาดนี้จะกังวลเรื่องแฟนไปทำไม ? ว่าแต่ฉันมีนัดกับเพื่อนคนหนึ่งที่นี่ เธอช่วยนำทางฉันไปได้ไหม ? ”
ได้รับคำตอบจากชายหนุ่มพลอยไพลินก็เหมือนจะนิ่งไปชั่วขณะ นี่เขาซื่อบื้อหรือว่าเขาไม่ชอบฉันแล้ว ? แต่ในวินาทีต่อมาเธอก็กลับมาสวมบทบาทเป็นพนักงานต้อนรับที่ดี
“ ได้สิ ว่าแต่นายนัดใครไว้ล่ะ ? ”
“ เธอชื่อมินาเสะ ”
มินาเสะ . . . ฟังดูเหมือนชื่อของผู้หญิงชาวต่างชาติ เธอคือแฟนของเขางั้นเหรอ ? เดี๋ยวนะ . . .นั่นคือคุณมินาเสะ เจ้าของโรงแรมแห่งนี้ !? นี่เขามีหน้ามีตาถึงขนาดรู้จักกับคนระดับนั้นแล้วเหรอ ? ให้ตายทำไมฉันไม่จับเขาตั้งแต่อยู่มัธยมนะยัยพลอยไพลิน ยัยโง่
“ พลอยไพลิน เธอเป็นอะไรไหม ? ” เจมส์เอ่ยถามหลังจากที่เห็นว่าเพื่อนคนนี้เงียบหายไปราวกับว่าสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
เมื่อได้ยินคำเรียกพลอยไพลินก็ถูกดึงกลับมาสู่ความเป็นจริง เธอยิ้มอย่างละอาย
