ลายครั้งแต่หลังของเจมส์ก็ยังคงตั้งตรงเหมือนเสาค้ำจุนสวรรค์ สิ่งเหล่านี้บ่งบอกได้ว่าหัวใจของเขายิ่งใหญ่เพียงใด
ไม่มีใครรู้ว่าความเจ็บปวดนี้มากมายแค่ไหนแต่สามารถอธิบายได้ว่ามันทรมานเหลือใจ . . . หากเป็นคนทั่วไปความเจ็บปวดเหล่านี้จะทำให้พวกเขาหมดสติแต่เจมส์นั้นมีความอดทนที่เหนือกว่าคนอื่นๆ ช่วงชีวิตก่อนหน้านี้เขาได้ผ่านการทดสอบทั้งไฟและคมมีด ประสบการณ์นับไม่ถ้วนสอนให้เขารู้ว่าไม่มีความเจ็บปวดใดๆที่ให้ความรู้สึกเจ็บปวดเท่ากับการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก
เมื่อเทียบกับสิ่งเหล่านั้นความเจ็บปวดในตอนนี้ไม่มีค่าอะไร. . .
เมื่อเวลาผ่านไปได้หนึ่งร้อยลมหายใจละอองดาวทั่วทั้งร่างกายก็มารวมตัวกันอยู่ที่จุดเดียว พวกมันเป็นเหมือนกับแอ่งน้ำวนขนาดเล็กที่อยู่บริเวณใจกลางร่างกายของเจมส์
อย่างไรก็ตามนี่ไม่ใช่กระบวนการทั้งหมดของการก่อตั้งทะเลดวงดาว มันเป็นเพียงแค่ขั้นตอนแรก
เมื่อความเจ็บปวดลดลงไปแล้วเจมส์ก็ลืมตาขึ้น สายตาของเขาสอดส่องหาสถานที่ที่ปลอดภัยที่อยู่ใกล้ๆ ใช้เวลาเพียงไม่ถึงสองวินาทีเจมส์ก็พบกับรากไม้ขนาดใหญ่ที่พันกันเป็นโพรงถ้ำขนาดเล็กที่มีช่องว่างมากพอสำหรับคนๆหนึ่ง
โดยไม่รีรอเจมส์พุ่งร่างเข้าไปในโพรงไม้ดังกล่าวทันทีหลัง
