“ วิชาที่เจ้าสอนข้านั้นยอดเยี่ยมมาก หลังจากที่ข้าทำตามคนเหล่านั้นก็เผ่นแนบไปเลย ฮี่ๆ ”
“ แต่เจ้าดูเหมือนจะไม่มีความสุข. . . ”
“ นั่นเป็นเพราะว่าหลังจากนั้นคนพวกนั้นก็มาหาข้าในเวลากลางวัน พวกเขาไม่กลัวข้าอีกต่อไปแล้ว ” ดารินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้า หลังจากที่ผู้เล่นโดนเธอหลอก พวกเขาก็เลือกที่จะมาพบเธอในตอนกลางวันแทนนั่นจึงทำให้การหลอกหลอนดารินไม่มีความน่ากลัวอีกต่อไป เหตุนี้เธอจะไม่รู้สึกเศร้าได้อย่างไร
“ โอ้ ถ้าเป็นแบบนั้นเจ้าก็ไม่ต้องปรากฏตัวในตอนกลางวันก็สิ้นเรื่อง ” เจมส์เอ่ย
ได้ยินเช่นนั้นดวงตาที่หม่นหมองของผีสาวก็เปล่งประกาย เธอจ้องมองชายหนุ่มด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง “ เจ้าฉลาดมาก !! ”
ได้รับคำชมเจมส์ก็ไม่รู้เช่นกันว่าควรจะแสดงอารมณ์ในทิศทางใด เขาเพียงแต่หัวเราะแห้งๆและคิดในใจ “ เจ้าเคยคิดไหมว่าตัวเองนั้นซื่อบื้อเกินไปไหม ? ”
“ เอาล่ะ ถ้าเช่นนั้นเราจะพบกันใหม่เมื่อความมืดมาเยือน ” ดารินเอ่ยก่อนที่ร่างของนางจะจางหายไป
“ ว๊ออทททท !!! ”
