” ช่างเป็นนามเรียกขานที่หยิ่งจองหอง แม้แต่เหล่าทวยเทพก็ไม่มีผู้ใดกล้าใช้นามเรียกขานเช่นเจ้า ” เธอสบถเบาๆ แต่ในขณะเดียวกัน ก็เรียกสมุดบันทึกเล่มเก่าออกมาจากความว่างเปล่าพร้อมปากกาขนนก
” เจ้าแน่ใจหรือไม่ที่จะใช้นามเรียกขานนี้ ? ” เทวทูตย้ำถามอีกครั้ง
เจมส์พยักหน้าตอบรับ เห็นเช่นนั้นเทวทูตสาวก็ตวัดปากกาขนนกลงบนสมุดเล่มเก่าก่อนจะเอ่ยขึ้น ” ข้าจะรอดูว่าคนจองหองเช่นเจ้าจะไปได้ไกลแค่ไหน... จักรพรรดิดวงดาว ตอนนี้เจ้าเป็นหนึ่งในผู้ท้าชิงเส้นทางดวงดาวแล้ว ”
เมื่อสิ้นคำเอ่ยแสงสีขาวก็สว่างวาบขึ้นอีกครา ความสว่างของมันเจิดจ้าพอๆกับแสงของดวงอาทิตย์ เจมส์ต้องหลับตาแน่นเพื่อไม่ให้ดวงตาของเขาได้รับผลกระทบ
ในไม่กี่วินาทีต่อมาแสงสว่างก็ได้ลดกำลังลง ก่อนที่มันจะเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย…
ฟิ้ว… เสียงสายลมพัดหวีดหวิว กลิ่นหอมของทุ่งหญ้าพัดโชยมาพร้อมสายลม และอุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลงไป ทำให้เจมส์สัมผัสได้ว่าตำแหน่งที่เขายืนอยู่นั้นได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว
