รุ่งเช้าของวันใหม่เจมส์ตื่นนอนตั้งแต่เช้าตรู่ เขากวาดม่านออกก่อนที่จะเปิดประตูเดินออกไปยังระเบียงกว้างที่ทำให้เห็นสวนเล็กๆภายในบ้าน แม้ว่าจะอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหม่ที่มีสภาพแวดล้อมที่ดีกว่าเดิมอย่างเทียบไม่ติดแต่เจมส์ก็รู้สึกแปลกๆ มันเหมือนกับว่านี่ไม่ใช่โลกที่เขาสมควรใช้ชีวิตอยู่
“ มันคือความสงบ . . . ” เจมส์พึมพำ เป็นเวลาเพียงห้าวันเท่านั้นที่เขากลับมาใช้ชีวิตอยู่ในยุคสมัยของอดีต แน่นอนว่าความสงบสุขคือสิ่งที่เจมส์ไม่คุ้นชิน โลกที่เขาจากมานั้นแตกต่างกับโลกในอดีตอย่างสิ้นเชิง ไม่มีใครสามารถจินตนาการได้ว่าในอนาคตอีกหนึ่งร้อยปีต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้ มีเพียงเขาเท่านั้น. . .
การที่เป็นบุคคลผู้กลับมาจากอนาคตทำให้เขารู้สึกเหงาอย่างแท้จริง จะมีใครบ้างในโลกนี้ที่รู้ว่าชายคนหนึ่งได้แบกรับภาระที่ยิ่งใหญ่ไว้เพียงคนเดียว มันคือชะตากรรมของโลก ชะตากรรมของเผ่าพันธุ์มนุษย์ ถ้าหากว่าภาระนี้มีใครสักคนช่วยแบ่งปันมันก็คงจะดี
แม้ว่าความเหงาจะทำให้เจมส์รู้สึกแย่แต่ในทางกลับกันมันก็กลายเป็นแรงผลักดันให้เขามุ่งมั่นที่จะก้าวไปข้างหน้า. . .
