มินาเสะก้าวเข้ามาในห้องกวาดสายตามองไปรอบๆ มันว่างเปล่าจนน่าใจหาย ไม่มีแม้แต่ตู้เย็นหรือไมโครเวฟ หญิงสาวผู้เกิดมาบนกองเงินกองทองอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วสูง
นี่เขาใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างไรกัน?
เธอเลือกนั่งบนเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ใกล้กับมุมห้อง ดวงตาเหลือบมองกรอบรูปเล็กๆบนโต๊ะข้างกัน ภาพครอบครัวที่ดูอบอุ่นประกอบไปด้วยพ่อแม่และเด็กชายวัยสองถึงสามขวบ
” เอาล่ะ ทำไมเธอต้องการพบฉัน ? ” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้น เรียกความสนใจของมินาเสะให้หันกลับไปหาเจ้าของเสียง
” ฉันชื่อมินาเสะ ฉันมาที่นี่เพื่อขอบคุณสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ นายช่วยชีวิตฉันไว้ ” หญิงสาวเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นยืนและไหว้เพื่อแสดงคำขอบคุณอย่างจริงใจ
เจมส์ตะลึงไปครู่หนึ่ ก่อนจะรีบยกมือรับไหว้ การไหว้คือประเพณีของไทยที่ผู้คนใช้แสดงความเคารพและขอบคุณซึ่งเขาไม่ได้เห็นมานานจนเกือบจะลืมไปแล้ว
นอกจากนี้ในยุคปัจจุบันการได้รับไหว้จากคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันนั้นเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ยากนัก เมื่อเห็นหญิงสาวยกมือไหว้แสดงความขอบคุณต่อเขา เจมส์ก็รู้สึกว่าเธอเป็นคนที่ใช้ได้
