เจมส์ทราบดีถึงผลของการโจมตีทันทีที่เสียงอุทานของนักสังหารดังขึ้น การโจมตีครั้งที่สองก็ถูกส่งออกไปแล้ว เท้าในรองเท้าผ้าใบเก่าๆ เตะเข้าที่ข้อพับหัวเข่าของนักสังหารอย่างฉับพลัน ทำให้ชายคนนั้นเสียหลักทรุดตัวลง
นักสังหารพยายามตอบโต้โดยการหันกระบอกปืนมายังเจมส์ แต่ชายหนุ่มจากอนาคตไม่มีอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
เจมส์ไม่ปล่อยให้ปลายกระบอกปืนนั้นชี้มาที่เขา ศอกของเขากระทุ้งเข้าที่กล้ามเนื้อต้นแขนของนักฆ่า สำหรับร่างผอมบางของเจมส์ ศอกของเขาไม่ต่างอะไรจากหอกกระดูกที่แข็งแกร่ง เมื่อมันกระทุ้งเข้าเต็มแรงอาการชาอย่างเฉียบพลันก็เกิดขึ้น มือที่กุมกระบอกปืนของนักสังหารอ่อนล้าโรยแรง แต่ด้วยร่างกายที่แข็งแรงเขาจึงยังคงกุมมันไว้ได้อย่างแน่นหนา
” หึ ” เจมส์พ่นลมดูถูก ก่อนจะชิงจังหวะคว้าข้อมือของมือสังหารและบิดมันด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี
กร็อบ!
” อ้ากกก!! ” มือสังหารร้องลั่น เสียงร้องของเขาดังพอที่จะดึงความสนใจของนักดื่มภายในร้าน
ในทีแรกผู้คนไม่ได้ให้ความสนใจมากนักเพราะการทะเลาะวิวาทเป็นเรื่องปกติของสถานที่เช่นนี้ แต่เมื่อพวกเขาเห็นอาวุธปืนที่หล่นลงบนพื้น ความวุ่นวายก็บังเกิด
” เวร! นั่นปืนนี่! ”
” กรี๊ดดด! ”
