หลียังคงยืนอยู่บนสังเวียน โดยผลของการท้าทายที่ข้ามอาณาเขตถึงสี่ขั้นเป็นที่ประจักษ์แล้ว
หลังจากถอนหายใจด้วยความโล่งอก เจียงหลีดันพื้นลุกขึ้นยืน ขยับคอและแขนขาของตน
ทันใดนั้น เกิดเสียง กรอบแกรบ ดังขึ้นจากกระดูกของนาง นางอดไม่ได้ที่จะระบายความในใจออกมา “การต่อสู้ครั้งนี้ยอดเยี่ยมนัก เกือบจะหักกระดูกข้าได้เลยทีเดียว!”
เฮ้อ! หลังจากถอนหายใจ เจียงหลีถึงจะเหลือบมองไปยังถ้วยแก้ว
แสงนพเก้าส่องประกายระยิบระยับ วางไว้บนยอดประภาคารอย่างสงบเพื่อรอคอยเจ้าของของมันมาจุดไส้ตะเกียง
เจียงหลียกยิ้มมุมปากกว้าง พึมพำกับตัวเอง “ถ้วยแก้วที่งดงามเช่นนี้สิ ถึงจะคู่ควรกับข้า!”
“จิ๊บๆ!”
ทันใดนั้น เสียงร้องที่คุ้นเคยดังขึ้น แสงสีเขียวแกมน้ำงเงินส่องผ่าน เจ้านกน้อยสีเขียวแกมน้ำเงินกระพือปีกและร่อนลงบนไหล่ของเจียงหลีอย่างมั่นคง
เจียงหลีเหลือบมองนางและกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ “เจ้านะเจ้า มายังเมืองเทียนตี้พร้อมกับข้า แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้เลย ตอนที่ข้าถูกโจมตีเกือบตาย ทำไมไม่เห็นหน้าเจ้าเลย พอข้าต่อสู้จบแล้ว ก็โผล่มาเลยนะ”
“จิ๊บๆ” เจ้านกน้อยสีเขียวแกมน้ำเงินเอียงศีรษะมองนางด้วยดวงตาไร้เดียงสาที่สุด
“…” ภายใต้ดวงตาที่ไร้เดียง
