ทั้งสามต่างสวมอาภรณ์สีขาว
เจียงหลีคุ้นเคยกับเครื่องแต่งกายเช่นนี้มาก
ป้อมปราการเฟยอวิ๋น!
อีกทั้งหนึ่งในสามคนที่กำลังเดินมานี้ คนที่ดูน่าเกลียดที่สุดเป็นคนที่เจียงหลีรู้จัก “อวิ๋นเซียว” คนที่ฝ่าเข้ามาในดินแดนผนึกมารเพื่อฆ่านาง แต่กลับถูกนางเล่นงานกลับไป
ตอนที่ออกจากดินแดนผนึกมาร อวิ๋นเซียวยังไม่ล้มเลิกที่จะสู้กับนาง แต่สุดท้ายเขาถูกศิษย์พี่ใหญ่ตบร่วงลงไปในทะเล จนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด
คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าไม่ถึงสองปี พวกเขาก็กลับมาเจอกันในเมืองเทียนตี้อีกแล้ว
แต่คนที่พูดเมื่อครู่นี้กลับไม่ใช่เขา แต่เป็นชายหนุ่มท่าทางเย่อหยิ่งที่ดวงตาโตจนเกือบถึงหัว
“คนของป้อมปราการเฟยอวิ๋น ยังปากดีเหมือนเดิม” อินฮูที่อยู่ข้างเจียงหลียิ้มตาหยีราวกับพระสังกัจจายน์จริงๆ
แต่คำว่า ปากดี ที่เขาพูด กลับเข้าใจได้เป็นอย่างดี
ดวงตาของเจียงหลีเป็นประกาย นางมองชายที่เดินอยู่ตรงกลางซึ่งเป็นหัวหน้าของทั้งสามคน เขามีใบหน้าที่หล่อเหลาและเสื้อคลุมสีขาวสลับสีน้ำเงินทำให้เขาดูมีสูงส่งไม่ธรรมดา
“คนนี้คืออวิ๋นจั่น” อินฮูกระซิบเสียงต่ำ
อวิ๋นจั่นหรือ น้องชายของคนแรกที่อยู่ภายใต้อาณาเขตหวงอย่างนั้นหรือ
อืม เจียงหลียังไม่ลืม อินฮูย
