ถ้วยแก้วที่อยู่สูงๆ ดูท่าทางถ้วยแก้วนี้จะมีบทบาทสำคัญต่อการฝึกประสบการณ์ครั้งนี้ เจียงหลีแอบพูดในใจ
นางเก็บงำความคิด แล้วหันไปถามศิษย์สำนักเทียนเต๋าทั้งสี่ “พวกท่านไม่คิดที่จะพิชิตขึ้นไปบนประภาคารหรือ”
“พวกเราไม่เร่งรีบ!”
ทั้งสี่คนโบกมือหย็อยๆ และยิ้มให้ด้วยความถ่อมตน
เจียงหลีหัวเราะเบาๆ และไม่ถามอะไรมาก แต่นางเดินไปที่ป้ายอนุสรณ์ทั้งสองและมองดูชื่อที่จารึกไว้ทีละป้าย
ทันใดนั้น ดวงตาของนางก็หรี่ลง และนางจับจ้องไปที่ชื่อตรงแถวกลาง [หลัวอวี่ ตำหนักหลีหั่ว ถ้วยแก้วสีน้ำเงิน]
ข้างบนชื่อของเขาที่ใกล้ชั้นบนสุดของแผ่นป้ายก็เป็นคนของตำหนักหลีหั่วเช่นกัน ชื่อว่าไท่เหยี่ยน และหยิบได้ถ้วยแก้วสีม่วงไป
“ไท่เหยี่ยนจวิน[1]นี่นา!” เสียงอุทานมาจากด้านข้างของเจียงหลี
นางหันกลับมามองอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาเป็นประกายด้วยแสงอันแหลมคมมองไปยังบุคคลที่ปรากฏอยู่ข้างๆ นาง นางไม่ได้สังเกตเห็นไม่รู้ว่าคนคนนี้กำลังเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่
“พระมหาอินฮู ไม่เจอกันหลายปี ถึงน้ำหนักท่านจะไม่ลดลง แต่ฝีเท้าท่านเบากว่าเดิมขึ้นเยอะเลย” เจียงหลีมองไปที่พระมหาจากสำนักฝัวหมัวด้วยสีหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
หลังจากกันที่ดิ
