ประภาคาร มีป้ายอนุสรณ์ขนาดใหญ่สองแห่งทางซ้ายและขวา ซึ่งมีชื่อเขียนอยู่หนาแน่นและนางก็ไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร
“ผู้ที่ขึ้นไปคือเทพธิดาแห่งหอฉยงเซียนใช่หรือไม่” ทันใดนั้นเสียงของการสนทนาก็เข้ามาในหูของ เจียงหลี
หอฉยงเซียนหรือ
เจียงหลีอยากรู้อยากเห็น เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง และมองไปที่สังเวียนบนประภาคารชั้นสาม
น่าเสียดายที่ยังมองอะไรไม่เห็นเช่นเคย
ทันใดนั้น นางรู้สึกว่ามีสายตาของใครหลายคนจ้องมาที่นาง และนางก็ถอนสายตาจากข้างบนไปมองผู้ที่กำลังแอบมองนางอยู่
เมื่อเห็นนางมองข้ามไป บรรดาลูกศิษย์ที่แอบมองอยู่ก็รีบหันหน้าหนี แต่พวกเขาไม่สามารถซ่อนสีหน้ารู้สึกผิดได้ เจียงหลีเลิกคิ้วขึ้นด้วยรอยยิ้มขี้เล่นที่มุมริมฝีปากของนาง และเป็นฝ่ายเดินไปหาพวกเขาเอง
นาง…นางเดินมานู่นแล้ว…
ทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี
ข้า…แล้วข้าจะกลัวทำไมเล่า ใครๆ ก็หลงรักความสวยงาม นางเป็นคนสวย มีเสน่ห์ พวกเขาขอดูหน่อยไม่ได้หรือ
แต่…แต่ว่า
ทั้งสี่คนต่างสบตากันอย่างรวดเร็วขณะที่เจียงหลีกำลังเดินเข้ามา
“นี่” เจียงหลีเดินมายังข้างหน้าพวกเขาแล้วเอ่ยเรียก
ร่างของพวกเขาทั้งสี่คนต่างแข็งทื่อ จากนั้นพวกเขาก็หันกลับมามองนาง
เมื่อนางเข้ามาใก
