ียงเบิกตาโตแล้วดูอย่างตั้งใจ
เขาเห็นวงแสงสีแดงออกมาจากกลางฝ่ามือข้างขวาของเจียงหลีแล้วสาดส่องไปบนตัวของมู่เหยี่ยนฉือ แล้วร่างกายของมู่เหยี่ยนฉือก็ค่อยๆ ถูกแสงสีแดงปกคลุม
เจ้าอ้วนเวินมองด้วยความตะลึง เขารับรู้ได้ว่าเจียงหลีกำลังทำการรักษาให้กับมู่เหยี่ยนฉือ
แต่ว่าในใจของเขากลับมีคำถาม
พลังของประมุขเซียนไม่ได้เป็นประเภทโจมตีหรอกหรือ ทำไมถึงสามารถช่วยรักษาได้
เป็นเรื่องธรรมดาที่คำถามนี้จะไม่มีใครให้คำตอบเขาในตอนนี้ เขาก็ไม่ได้ถามโดยที่ไม่ดูสถานการณ์
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ปีกด้านหลังและแสงสีแดงบนฝ่ามือของเจียงหลีก็หายไป
เจ้าอ้วนเวินสามารถรับรู้ได้ว่าลมหายใจของมู่เหยี่ยนฉือมั่นคงขึ้น ไม่ได้อ่อนแรงเหมือนเมื่อครู่นี้แล้ว เหมือนกับว่าจะตายได้ทุกเมื่ออย่างไรอย่างนั้น
เป็นพลังการรักษาที่แข็งแกร่งมาก! เจ้าอ้วนเวินตะลึง เจียงหลีนี่ทำให้เขาตะลึงได้มากขึ้นจริงๆ
เจียงหลีถอยหลังสองสามก้าว แล้วสั่งลูกศิษย์ของจยาเซียนที่คอยดูแลอยู่ข้างๆ ว่า “ทำความสะอาดตัวของเขาหน่อย แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา จากนั้นเตรียมอาหารและหินแก่นวิญญาณไว้ให้เขาด้วย ประเดี๋ยวเขาก็ตื่นขึ้นมาแล้ว”
“ขอรับ ประมุขเซียน” เห็นความเก่งกาจในพลั
