กยภาพมากที่สุดและแข็งแ แกร่งมากที่สุดในซีฮวง!” เจ้าอ้วนเวินตบเข้าที่เนื้ออ้วนๆ บนตัวของตัวเอง แล้วพูดด้วยความตื่นเต้น
“เจ้าอ้วนเวิน เจ้าช่างเข้าใจข้าเหลือเกิน” เจียงหลียิ้มอย่างสดใสเอามากๆ
เมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ที่ฟังแล้วเหมือนจะหลับ เจ้าอ้วนคนนี้ถูกใจนางจริงๆ
“เช่นนั้น…ร้านของพวกเราควรมีชื่อว่าอะไรดี” มู่ชิงเหยียนมองเจียงหลีด้วยความมึนงง
“ชื่อว่าหอจยาเซียน” เจียงหลีเลิกคิ้ว ท่าทางทะนงตัว ไม่เขินอายในความขี้เกียจของตัวเองเลยแม้แต่น้อย! ตั้งชื่ออะไรกัน คิดอะไรเยอะแยะ ปวดหัวเปล่าๆ
“ดี เช่นนั้นก็ชื่อว่าหอจยาเซียนก็แล้วกัน”
“อืม หอจยาเซียน ดี!”
เหล่าผู้คนที่คิดไม่ออกก็ไม่สนว่าชื่อจะดีจริงหรือไม่ก็เอ่ยปากคล้อยตาม
“หอจยาเซียน ชื่อช่างไพเราะ! ชื่อเพราะกว่าบ่อนพนันฟู่กุ้ยของข้าตั้งเยอะ” เจ้าอ้วนเปิดปากพูด ก็เผยให้เห็นว่าตั้งชื่อไม่เป็น
“ยังมีอีกเรื่อง” เจียงหลีมองไปยังเจ้าอ้วนเวิน “เจ้าอ้วน เครือข่ายหน่วยข่าวกรองของเจ้าต้องขยายต่อไป ภายในสิบปีนี้ข้าจะทำให้เครือข่ายหน่วยข่าวกรองออกนอกซีฮวง เพื่อเป็นหูเป็นตา าให้กับจยาเซียน”
“ขยายออกนอกซีฮวง?” เจ้าอ้วนเวินพูดด้วยใบหน้างงงวย
เจียงหลีแววตาเปล่งประกาย “อย่างเช่น
