้ย!
พวกเขาเห็นเองกับตา
พวกเขาเห็นกลุ่มอำนาจกลุ่มหนึ่งเกิดขึ้นอย่างฉับพลับและก็เห็นกลุ่มอำนาจกลุ่มหนึ่งล่มสลายลงกับตา
ไม่! นี่มันยังไม่จบ ทำไมสำนักหลีหุนจงถึงได้ยอมง่ายๆ เช่นนี้ พวกเขาไม่มีทางยอมเลิกราอย่างเด็ดขาด
“ไปกันเถอะ” เจียงหลีที่ยืนอยู่บนอัฒจันทร์ของจยาเซียนพูดกับผู้คนด้วยท่าทางที่สงบ
เรื่องที่ต้องทำก็ทำเสร็จแล้ว จะอยู่ต่อไปทำไม
แต่ทว่า กงเสวี่ยฮวากลับมองไปด้านหลังของเจียงหลี
เจียงหลีหันมาก็เห็นเหล่าสตรีของวังเวิ่นฉิงข้ามผ่านผิวน้ำของทะเลสาบมาทางฝั่งของตัวเอง
เจียงหลีเลิกคิ้วแล้วหันตัวไปรอขบวนของวังเวิ่นฉิง
ผู้คนที่เดิมกำลังจะกลับกัน พอเห็นคนของวังเวิ่นฉิงมุ่งไปยังอัฒจันทร์ของจยาเซียนก็หยุดลงแล้วรอดู และพวกเขาก็ลืมเรื่องที่พวกเขาต้องเสียหินวิญญาณเพราะความพ่ายแพ้ของสำนัก หลีหุนจงไปเลย
“ท่านประมุข พวกเราจะไปตรงนั้นไหม” ผู้อาวุโสของไท่อีเหมินถามขึ้น
แต่ประมุขไท่อีเหมินกลับยิ้มแห้งแล้วส่ายหน้า “ไปตอนนี้ก็จะดูจงใจไปหน่อย ไปกันเถอะ” เขาถอนหายใจแล้วก็นำคนของสำนักไท่อีกลับ
คนของวังเวิ่นฉิงมาถึงอัฒจันทร์ของจยาเซียนแล้ว
สายตาของเจียงหลีมองผ่านไหวปี้แล้วไปตกอยู่ที่ประมุขวังเวิ่
