หลีหุนจงกลับยิ้มออกมาอย่างไม่ได้สนใจ แล้วบอกให้กงเสวี่ยฮวากลับไปที่อัฒจันทร์
กงเสวี่ยฮวาจะยอมหรือ
คำพูดของไหวปี้ทำให้จิตใจที่ไม่สงบอยู่แล้วยิ่งยุ่งยากเข้าไปใหญ่ เขาจำเป็นจะต้องขัดขวางเอาไว้
“ฮวาฮวา ถอยไป” แต่ทว่าเจียงหลีที่อยู่กลางอากาศพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เฉยชา
เสียงของนางเหมือนมีเวทมนตร์เยียวยาจิตใจที่ร้อนรน ทำให้คนที่ได้ฟังต้องทำตามที่นางบอกอย่างห้ามไม่ได้
กงเสวี่ยฮวาเงยหน้ามองไปยังร่างอันงดงามที่ลอยอยู่กลางอากาศ ทั้งสองสบตากัน
หลังจากที่หันกลับมา กงเสวี่ยฮวาก็ส่งเสียงแสดงความไม่พอใจใส่ผู้อาวุโสสำนักหลีหุนจงคนนั้น แล้วกลับไปยังอัฒจันทร์ของจยาเซียน
ทางด้านวังเวิ่นฉิง ในแววตาของไหวปี้ยังคงเป็นกังวล
แต่ประมุขวังเวิ่นฉิงกลับยิ้มออกมาอย่างขี้เล่น “ดูแล้วเหมือนนางจะมีแผนในใจอยู่แล้ว” ทันทีหลังจากนั้นนางก็หันไปมองไหวปี้ด้วยใบหน้ายิ้ม “เจ้าคนใจร้อนบุ่มบ่าม พูดออกมาเช่นนี้ เคยคิดบ้างไหมว่าถ้าหากโจมตีเขาในขณะที่เขากำลังรวมร่างอยู่ จะถูกพลังกลืนกิน”
ฮ่าๆๆๆ
เสียงหัวเราะที่บ้าคลั่งดังออกจากแสงสีทองที่แข็งแกร่ง
ทันใดนั้น แสงสีทองก็สลายหายไป ท่าทางของหลิงหวังสำนักหลีหุนจงที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าผู้คนอ
