่งทั้งสองตัวที่สุดแล้วก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอัศวินเกราะทอง หุ่นศพสาวถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ แล้วร่วงลงบนพื้นเวทีประลอง ศพของพวกนางไม่มีเลือดไหลออกมาเลยแม้แต่น้อย พอถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ก็เริ่มเน่าเปื่อย กลิ่นนั้นโชยฟุ้งไปทั่วทั้งเวทีประลอง แล้วก็กระจายไปรอบๆ อย่างต่อเนื่อง
“เหม็นมาก!”
“เหม็นจัง! คงมีแค่คนสำนักหลีหุนจงจริงๆ ที่สามารถทนลูกเล่นที่น่าขยะแขยงแบบนั้นได้”
“ข้าจะอ้วกแตกอยู่แล้ว!”
“…”
ผู้คนบนอัฒจันทร์ต่างพากันเอามือปิดจมูกด้วยความสะอิดสะเอียน
กลิ่นเหม็นลอยไปบนอัฒจันทร์ของจยาเซียน เจียงหลีขมวดคิ้วเล็กน้อย นางกำลังคิดจะกำจัดกลิ่นเหม็นนี้ แต่ทันใดนั้นก็ได้กลิ่นหอมลอยมากลบกลิ่นเหม็นนั้นแทน
“หอมจัง!”
“เป็นฝีมือของคนวังเวิ่นฉิง”
“ขอบคุณเทพธิดาทุกท่าน”
“…”
ผู้คนต่างพากันขอบคุณ
เจียงหลีเงยหน้ามองไปยังประมุขวังเวิ่นฉิง แต่กลับเห็นเพียงสายตาที่ประมุขวังเวิ่นฉิงมองนางนั้นแปลกๆ นางตีหน้านิ่งหลบสายตาแล้วมองไปทางสำนักหลีหุนจง
ฝั่งสำนักหลีหุนจงนั้น ผู้อาวุโสคนนั้นสีหน้ามัวหมองเป็นอย่างมาก
ตอนนี้บนเวทีประลอง อัศวินเกราะทองได้บรรลุภารกิจแล้ว ก็ถอยมาที่ขอบเวที แล้วยืนเฝ้าอยู่ทั้งสองด้านของอัฒจันทร์จยาเซียนด้วย
