“วางเดิมพันฝั่งจยาเซียน?!”
ชายคนนั้นอุทาน “เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ!”
คนของบ่อนยังยิ้มเหมือนเดิม “น้องชาย พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะ”
ชายคนนั้นเยาะเย้ย “บ่อนพวกเจ้านี่มันหน้าเงินจริง! จยาเซียนท้าทายสำนักหลีหุนจงเห็นได้ชัดว่าอย่างไรก็แพ้ ยังทำให้ผู้คนสับสนที่จะวางเดิมพันฝั่งจยาเซียน ต้องการโกงหินวิญญาณ พวกข้าหรือไง”
ผู้คนในบ่อนลุกขึ้นอย่างช้าๆ แม้ว่าพวกเขาจะยังยิ้มอยู่ แต่ดวงตาของพวกเขากลับเย็นชา “ข้าว่านะ อัตราการจ่ายก็ชัดเจน ถ้าเจ้าโลภมาก แล้วคิดเดิมพันฝั่งจยาเซียน หากแพ้ขึ้นมาจะโ โทษพวกเราได้อย่างไร หากว่าจะมาวางเดิมพัน ก็รีบเลือกฝั่งเสีย พวกข้าเป็นคนทำมาค้าขาย ยินดีต้อนรับทุกคน ถ้าเจ้าไม่มีเงินเพียงคิดจะมาเล่นและหาเรื่องก็รีบไสหัวไปเสีย!”
เมื่อชายคนนั้นถูกเตือน ความโกรธเคืองในใจพลันสลาย เขายืนลังเลใจในฝูงชน และในที่สุดก็วางหินวิญญาณฝั่งสำนักหลีหุนจง
“วางเดิมพันเสร็จแล้วก็เก็บมือเจ้าไปเสีย!” นักพนันตะโกน ส่งตั๋วรับเงินให้เขา และตะโกน “นี่คือหลักฐานการเดิมพันของเจ้า เก็บไว้ให้ดี ถ้ามันหายไปก็จะแลกหินวิญญาณไม่ได้ ถึงเวลา าอย่าโทษพวกข้าล่ะ”
ชายผู้นั้นรู้สึกถึงภัยคุกคามในสายตาของอีกฝ่าย รับรู้ได้ว่าค
