ก็เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็นเผ่าปีศาจ”
“…”
นอกเวทีประลอง มีเสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นมาเป็นพักๆ บนเวทีประลองจยาเซียน เรื่องของเผ่าปีศาจที่น่าตกตะลึงนี้ กระจายออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ดึงดูดผู้คนให้มาที่นี่มากขึ้น
บนเวทีประลอง มีแต่ความเงียบสงัด
ทุกคนที่อยู่ด้านข้างของจยาเซียน มองหลิวหลีด้วยความตกใจ
ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังพยายามอย่างหนักที่จะเชื่อมโยงสิ่งมีชีวิตน่ารักที่มีขนปุยข้างกายเจียงหลี กับสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาในตอนนี้
สุ่ยชิงหยางถูกกดลงบนเวทีประลอง จ้องเขม็งไปที่ดวงตาเย็นเยียบของหลิวหลีอดีตเดรัจฉานตัวน้อยนี้ ความกลัวที่ไม่สามารถบรรยายได้ปรากฏขึ้นเองตามธรรมชาติ
ทันใดนั้น สัตว์ร้ายตัวนั้นยกอุ้งเท้าขึ้นจากบนหน้าอกของเขา
เมื่อสุ่ยชิงหยางถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก็มีลมแรงพัดเข้ามาหาเขา
อ้ากก... สุ่ยชิงหยางกรีดร้อง ร่างรอยขึ้นจากพื้นด้วยหนึ่งฝ่ามือของเดรัจฉานบางตัว สุ่ยชิงหยางลอยลิ่วขึ้นฟ้ากลายเป็นจุดสว่างบนขอบฟ้าและหายไป
“นายน้อยยยยย!”
“เชี่ยยยไรเนี่ย!”
ความตื่นตระหนกของทุกคนในไท่อีเหมิน ความตกใจของทุกคนที่อยู่รอบๆ ถักทอเข้าด้วยกัน
เผ่าปีศาจนี่ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!
สุ่ยชิงหยาง
