ชิงหยางยืนนิ่งอย่างหยิ่งผยอง และคนที่ตอบสนองต่อคำพูดของฉินเทียนอีคือคนข้างๆ เขาที่เป็นหลิง งหวัง
ฉินเทียนอีหัวเราะขึ้นมา และแฝงด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายเล็กน้อย
ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงกงเสวี่ยฮวาและคนอื่นๆ ด้วย
พวกเขาล้วนเป็นเทียนเจียวจากกลุ่มอำนาจระดับสูง ดังนั้นจะแยแสและเห็นไท่อีเหมินผู้เล็กน้อยนี้ในสายตาได้อย่างไร
ยามนี้ มู่ชิงเหยียนอยู่ข้างกายเจียงหลี หลังจากบอกเล่าสถานการณ์ของไท่อีเหมินต่อเจียงหลีแล้ว นางก็ก้าวออกไปอยู่ข้างๆ
การเผชิญหน้าระหว่าง ไท่อีเหมินและจยาเซียนก็ตึงเครียดมากขึ้น
เจียงเฮ่าเป็นคนที่มีนิสัยพูดยากแต่ไหนแต่ไรแล้ว ในตอนนี้ คำพูดดีๆ ที่จะโน้มน้าวได้ถูกละเลยไปแล้ว และเขาตั้งใจใช้การกระทำอธิบายทุกอย่างทน
“ข้าไม่สู่ขอเจ้า” ทันทีที่เขาก้าวเท้า เสียงเกียจคร้านของเจียงหลีก็ลอยออกมา
ไม่สู่ขอหรือ!
ไม่สู่ขอ! ไม่ใช่ว่าไม่แต่งด้วย!
อื้อหือ! การปฏิเสธนี้ตรงไปตรงมาหมดจดเรียบร้อย แสดงอำนาจเผด็จการข่มผู้อื่นด้วย…สุดยอด!
ทุกคนบนเวทีประลองตกตะลึง และตกใจกับความเผด็จการของเจียงหลี มุมปากของเจียงเฮ่ายกขึ้นเล็กน้อยและเขาก็ก้าวเท้าถอยออกไปอย่างเงียบๆ ฉินเทียนอีและกงเสวี่ยฮวาก็ยก
