ณ ตำหนักเย่า ส่วนลึกในตำหนักของเสิ่นฉง มีกลิ่นหอมของสุราลอยมาเป็นระยะๆ
หากตามกลิ่นหอมนั้นไป จะแอบเห็นสถานที่หมักและกลั่นสุราของเขา โดยที่นี่มีอุปกรณ์การกลั่นสุราครบครัน และมีธัญพืชอาหารแห้ง ผลไม้สด ดอกไม้นานาชนิดที่เขาคัดสรรมาอย่างดีจากราช ชสำนัก
เว่ยจี๋นอนอยู่บนโต๊ะในห้องกลั่นสุรา โดยใช้มือหนุนศีรษะ ใบหน้าขาวผ่องและงดงาม ทำให้ผู้คนหลงใหลและเพ้อฝัน รวมถึงท่าทางที่เกียจคร้านนั้น ยั่วยวนไม่น้อย
น่าเสียดายที่ไม่มีใครมองเห็น
เสิ่นฉงยังคงแต่งกายด้วยชุดขาว ยืนอยู่ที่ถังกรองสุรา โดยใช้ช้อนตักขึ้นมาและวางไปที่ปลายจมูกแล้วสูดดมเบาๆ แต่เขากลับขมวดคิ้วและส่ายศีรษะอย่างไม่พอใจ เทสุราช้อนนั้นลงกับ บพื้น “ยังขาดอะไรบางอย่างอีกเล็กน้อย”
เว่ยจี๋ยืดตัว สูดหายใจเข้าลึกๆ
เสิ่นฉงกลับไม่พอใจกับสุราที่มีกลิ่นหอมมากเช่นนี้ เขามองไปที่เสิ่นฉงและพูดติดตลกว่า “คนที่กินดีอยู่ดีไม่เข้าใจความรู้สึกของคนที่อดอยากหรอก! หากข้ากลั่นสุราได้ยอดเยี่ยมเช่ นนี้ ถึงจะเป็นเพียงความฝันก็จะดีใจหัวเราะลั่นจนตื่น แต่เขากลับไม่พอใจและทำสีหน้ารังเกียจ”
แน่นอนเสิ่นฉงไม่ได้ยินสิ่งที่เขาเย้าแหย่
เสิ่นฉงเดินไปยังสถานที่เก็บธัญพืช และมองดูธั
