เดินๆ หยุดๆ จนถึงยามค่ำคืน และในระหว่างที่ยอดไม้อยู่บนพระจันทร์ หมู่ดาวกระจายเต็มท้องฟ้า เสิ่นฉงก็พบกับสถานที่กลางแจ้งที่มีทิวทัศน์สวยงามโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วนั่งลงกับพื้น และพิงต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านหลังเขาโดยไม่ได้ตั้งใจเช่นกัน
“ทิวทัศน์งดงามเช่นนี้ จะขาดสุราไปได้อย่างไร” เสิ่นฉงแหงนมองดาวบนท้องฟ้า หยิบไหสุราจากเอว และเมื่อกำลังจะจิบ กลับพบว่ามีเหลือสุราอยู่ไม่มาก
“เอ้ะ” เสิ่นฉงขมวดคิ้ว
เขามั่นใจว่าตอนออกเดินทาง สุรายังเต็มขวดอยู่เลย
หลังจากเขย่าขวดดูแล้ว ขณะนี้เหลือสุราเพียงครึ่งเดียว “เหตุใดถึงแปลกเช่นนี้” เสิ่นฉงยกริมฝีปากยิ้ม ดูเหมือนเขาจะไม่ต้องการค้นหาคำตอบ แต่กลับพูดอย่างเปิดเผยว่า “น่าจะเป็นภูตผี แห่งขุนเขาถูกดึงดูดด้วยสุราของเสิ่นฉง จึงแอบดื่มไปครึ่งไหล่ะสิ”
เอิ้กกก!
กิ่งไม้หนาที่อยู่หนือศีรษะของเสิ่นฉง ‘ภูตผีแห่งขุนเขา’ ที่มีผิวสวยขาวผ่องกำลังนอนราบอยู่และเรอขึ้น หลังจากได้ยินคำพูดของเสิ่นฉง เขายิ้มอย่างมีความสุขและพึมพำ “ถูกต้อง ใค ครให้เจ้าทำสุรายอดเยี่ยมเช่นนี้ออกมาเล่า”
…
