เจียงหลีมิสามารถคว้ามันเอาไว้ได้ทัน ก็มองเห็นไหสุราลอยไปถึงมือของเสิ่นฉงแล้ว
นางอ้าปากแล้วปิดปากเงียบ
“วิเศษ! วิเศษ! วิเศษ! วิเศษมาก! ไหสุรานี้ถูกวาดได้อย่างประณีตวิจิตรยิ่งนัก” เสิ่นฉงถือไหสุราไว้ในมือ มองอย่างละเอียด และร้องอุทานโดยมิอาจควบคุมตัวเองได้
“ศิษย์น้องเล็ก ไหสุรานี้เจ้าได้มาจากไหนหรือ” เสิ่นฉงถามเจียงหลีอย่างสงสัย
เจียงหลีมองเห็นความปรารถนาในดวงตาของเขา เพียงแต่…หากเป็นเพียงไหสุราธรรมดา นางคงมอบให้เสิ่นฉงไปแล้ว แต่ปัญหาคือมีวิญญาณร้ายเว่ยจี๋อยู่ในไหสุราใบนี้น่ะสิ!
“ข้าก็ได้มาโดยบังเอิญ เห็นว่ามันสวยดี จึงเก็บไว้ข้างกาย” เจียงหลีอธิบายด้วยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย
“เป็นเช่นนี้นี่เอง” เสิ่นฉงพยักหน้า
เขาดูมันอีกครั้งเพราะชอบมากจนไม่อยากส่งคืน แต่ก็ส่งให้กับเจียงหลีอย่างไม่เต็มใจ “ปัญญาชนจักไม่แย่งชิงสิ่งที่เป็นที่รักของคนอื่น แต่ทว่า ศิษย์น้องเล็กต้องรักษามันไว้ให้ดี”
เจียงหลีรีบรับไหสุราและพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า
เสิ่นฉงพูดกับทุกคนว่า “ไปกันเถอะ”
เจียงหลีมองไปที่ฉินเทียนอีและกงเสวี่ยฮวา รวมถึงไหวปี้
ไหวปี้ยิ้ม “ข้าแอบหนีออกมา ต้องรีบกลับไป สองปีมานี้ ไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอ
