ส่วนเจียงหลีก็มองออกว่าพวกป้อมปราการเฟยอวิ๋นมีความคิดที่จะสังหารนาง จึงขี้เกียจปิดบังเรื่องจริงที่นางเป็นคนฆ่าพวกอวิ๋นซู่
“ยอมรับแล้วก็ดี” แววตาอวิ๋นเซียวย้อมไปด้วยแสงเย็นวาบ
เจียงหลีกลับหัวเราะเยาะ “ก็แค่คนไร้ความสามารถตายระหว่างฝึกประสบการณ์เท่านั้น แต่ผ่านไปตั้งหลายปีแล้วยังคิดจะแก้แค้นอีกหรือ ก็ดี นี่ก็ทำให้ข้าได้เห็นน้ำใจของพวกป้อมปราการ เฟยอวิ๋นชัดเจนเช่นกัน”
แววตาของอวิ๋นเซียววูบไหวไปด้วยความอาฆาต
“เจ้าเป็นคนทำร้ายพี่ใหญ่ข้าหรือ” รอยยิ้มของเจียงหลีพลันหายไป ความงามไร้ที่เปรียบก็กลายเป็นเย็นชาทันที
อวิ๋นเซียวยกยิ้มมุมปาก ยิ้มโลกละลาย “ถูกต้อง”
“ยอมรับแล้วก็ดี” เจียงหลียิ้มล้อเลียน แล้วนำเอาประโยคที่อวิ๋นเซียวเพิ่งเอ่ยไปเมื่อครู่นี้ กลับมาพูดขึ้นอีกครั้ง มีบางอย่างแปลกๆ ในรอยยิ้มของนาง ซึ่งทำให้อวิ๋นเซียวรู้สึกตื นตัว และคนอื่นๆ ก็ถูกเจียงหลีทำให้มึนงงสับสน ไม่รู้ว่านางหมายความว่าอย่างไร หรือว่าเจียงเฮ่าที่อยู่ในระดับหลิงหวังเช่นกันนั้นจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา และเจียงหลีที่
