ริมฝีปากแล้วจิบหนึ่งอึก เว่ยจี๋หลับตาเพื่อดื่มด่ำกับรสชาติของอวี้ลู่เนี่ยงที่ไหลกลืนลงคอของเขาลงไป จนรู้สึกว่ามันตกถึงท้องแล้ว “สุราชั้นเลิศ! สมกับเป็นสุราชั้นเลิศจริงๆ!”
“หยุดโอ้เอ้ได้แล้ว” เจียงหลีเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้
เว่ยจี๋โยนจอกเหล้าเปล่าในมือขึ้นไปกลางอากาศ แล้วก็หงายหลังล้มตึงลงไป
ฟุ้บ!
เว่ยจี๋ล้มตัวนอนลงอีกครั้งด้วยเสียงที่แผ่วเบา ใช้มือข้างหนึ่งประคองศีรษะ แสดงท่าทางกำลังเมาครึ่งหลับครึ่งตื่น
“เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าสามารถทุบไหสุราอวี้ลู่เนี่ยงที่เหลือทิ้งได้!” เจียงหลีเอ่ยเสียงเย็นเยียบ
แต่เว่ยจี๋กลับยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเกียจคร้าน “อยากเรียนวิชาปลุกเสกหุ่น เจ้าต้องเข้าใจก่อนว่า วิชาปลุกเสกหุ่นเชิดคืออะไร”
เจียงหลีนิ่งค้าง แล้วขมวดคิ้วเพื่อครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง
นางไม่ค่อยรู้จักวิชาปลุกเสกหุ่นเท่าไหร่นัก สิ่งที่ชัดเจนเพียงอย่างเดียวก้น่าจะเป็นปลุกเสกหุ่นจากศพของสำนักหลีหุนจง หรือการใช้คนฝึกหุ่น
“วิชาปลุกเสกหุ่นก็คือการครอบงำสติ และหลอมรวมวิญญาณ โดยใช้ศพคนหรือสัตว์หลอมเป็นหุ่น ฟังคำสั่งของข้า และรับใช้ข้า” เจียงหลีพูดสรุปในสิ่งที่เห็นมาจากการหลอมหุ่นของสำนักหลี
