ในดินแดนผนึกมาร เจียงหลีรู้ว่านางพลาดโอกาสออกไปจึงไม่รีบร้อน
วันนี้นางไม่ได้ฝึกบำเพ็ญ นางเดินไปเดินมาภายในโถงสุสาน และยังคงไม่เจอวิธีที่จะออกไป เมื่อคิดไปแล้ว นางก็หยิบไหสุราออกมาจากกระเป๋าวิเศษอีกครั้งแล้ววางไว้บนเตียงหิน แล้วตะโกนว่า “เว่ยจี๋ ออกมาดื่มสุราและพูดคุยกันเถอะ”
ทันใดนั้น ภายในสุสานที่ไร้ประตูก็เปิดทางเดินที่พอให้คนหนึ่งคนเดินผ่านเข้าไปได้
ทางเดินมืดและแคบ เจียงหลีลุกขึ้นยืน กะพริบตาและถือไหเดินเข้าไปในทางเดิน
โดยไม่รู้ว่านางเดินนานแค่ไหน เจียงหลีลืมตาขึ้นมาทันทีและมาถึงสุสานที่สวยงามราวกับพระราชวัง ภาพที่สะดุดตาทำให้นางยืนตะลึงเบิกตาอ้าปากค้าง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความตกใจ
โอ้โห!
มือของเจียงหลีข้างที่ถือไหเหล้าว่างเปล่า นางก้มมองมือโดยไม่รู้ตัวก็พบว่าไม่เห็นไหเหล้าเสียแล้ว
นางเงยหน้าขึ้นและมองไปข้างหน้า ที่ใจกลางตำหนัก เว่ยจี๋นั่งอย่างเกียจคร้านบนแท่นทรงกลมที่ยื่นออกมาซึ่งดูเหมือนบัลลังก์จงกลนี และกำลังดื่มสุราไหนั้นที่เคยอยู่ในมือของนางมาก่อน
เจียงหลีเบนสายตาออกจากตัวเขาแล้วมองไปรอบๆ ทั่วตำหนักราชวัง
ในวังแห่งนี้ นางตื่นตาตื่นใจกับหุ่นกลสัตว์และหุ่นเชิดนับไม่ถ้วน
