ช่นกัน คุนอู๋เอ่ยถามอย่างอดไม่ได้
สีหน้าของเจียงเฮ่าดูย่ำแย่ ส่ายหน้าพร้อมพูดเรื่องที่เจียงหลีหายไปออกมา
หลังจากได้ยินดังนั้น เสิ่นฉงทั้งสามคนก็ไม่แสดงความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด “สงสัย ศิษย์น้องคงมีโอกาสและโชคชะตาอื่นกระมัง” เสิ่นฉงเอ่ยขำ
“นั่น…” เจียงเฮ่ามองเขาอย่างเป็นกังวล
คุนอู๋เอ่ยขำ “ไม่เป็นไรหรอกน่า น้องเล็กก็แค่ต้องอยู่ในดินแดนผนึกมารต่ออีกไม่กี่ปีเอง รอครั้งหน้าเปิดขึ้นมาใหม่ นางและคนอื่นๆ ที่เข้าไปก็จะออกมาพร้อมกันอีกครั้งเองนั่น นแหละ”
“แต่ว่า…” เจียงเฮ่ายังคงไม่วางใจ
แต่ซีไหลกลับเอ่ยว่า “ไม่มีแต่แล้ว พวกเจ้าต่างทำลายกิเลสแล้วออกมาได้แล้ว นับประสาอะไรกับศิษย์น้องเล็กล่ะ”
เมื่อกล่าวเช่นนี้ เจียงเฮ่าถึงได้สบายใจขึ้นมาบ้าง
“พวกเรากลับไปก่อนเถอะ” เสิ่นฉงเอ่ยยิ้ม
เมื่อรับคนกลับแล้ว ทุกคนต่างเตรียมตัวกลับเป็นธรรมดา
แต่ทว่า ยังไม่ทันที่พวกเขาจะกลับไป เสียงจากคนของป้อมปราการเฟยอวิ๋นก็ดังขึ้นมาเสียก่อน “ช้าก่อน ก่อนที่ทุกท่านจะหลับไป สามารถบอกข้าได้หรือไม่ว่า อวิ๋นซู่และศิษย์คนอื่นๆ จาก
