กงเสวี่ยฮวาเอ่ยอย่างขบขัน “ภิกษุสงฆ์เหล่านี้ ช่างมีความโชคดีในความโชคร้ายจริงๆ”
“นายน้อยกง พวกเรา…”
ศิษย์ทั้งสี่ของวังเทียนอู่กงได้สติกลับมาจากกิเลสมาร บัดนี้ได้มองกงเสวี่ยฮวาอย่างละอายใจ เมื่อกิเลสมารถูกชำระล้างไปหมดสิ้นแล้ว พวกเขาก็นึกได้ว่าก่อนหน้านี้กระทำสิ่งใดลงไป ปบ้าง
พวกเขาจึงรู้สึกละอายใจเมื่อต้องเผชิญหน้ากงเสวี่ยฮวาเป็นธรรมดา
โชคดีที่ตั้งแต่ไหนแต่ไรกงเสวี่ยฮวาไม่ใช่คนขี้น้อยใจ แล้วไม่ชอบถือตัวในฐานะนายน้อยสักเท่าไหร่ เมื่อเห็นท่าทางของทั้งสี่คนแล้ว เขาจึงส่งยิ้มกลับไปแทนแล้วเอ่ยปลอบ “ไม่เป็นไร ร พวกเจ้าไม่ได้ตั้งใจนี่นา สถานการณ์แบบนั้น ใครจะไปคาดการณ์ได้เล่า”
คนของวังเทียนอู่กงกำลังโทษตัวเองอยู่ทางด้านนี้
ในขณะที่หันเหยากวางเดินมาหาเจียงหลี และมองนางด้วยสีหน้าซับซ้อน ตอนนี้เขาได้สติแล้ว แน่นอนว่าเขาก็รับรู้ถึงการกระทำของตนเองในก่อนหน้านี้ หากไม่ใช่เพราะพลังอันแข็งแกร่งของ งเจียงหลี และเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ มิฉะนั้น เ
