ในบรรดาคนที่ปรากฎตัวขึ้นอีกครั้ง ทั้งห้าคนล้วนแต่สวมชุดผ้าไหมสีขาว
มีเพียงคนเดียวที่ชุดขาวบนตัวส่องแสงรำไร ออกมา
“เป็นคนของวังเทียนอู่กงและคนของพวกเรา!” เจียงเฮ่าหรี่ตาแล้วพูดขึ้น
เจียงหลียิ้ม ยังถือว่าโชคดีที่คนที่เจอระหว่างทางส่วนมากเป็นคนที่นางอยากเจอ
“คนของวังเทียนอู่กงทั้งห้าคนตามมาทันแล้ว โชคดีจริงๆ” พระมหาอินฮูลูบที่หัวกลมๆ ของตนเอง แล้วพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“เจียงหลี!”
ในขบวนของวังเทียนอู่กง กงเสวี่ยฮวาก็เห็นเจียงหลีแล้วเหมือนกัน เขาเผยรอยยิ้มที่ดีใจออกมาแล้วพาคนเข้าไปหา
“ไป๋หลี่เฟิ่ง เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม”
คนที่อยู่กับคนของวังเทียนอู่กงคือไป๋หลี่เฟิ่ง เขาปฏิบัติต่อความห่วงใยของเจียงเฮ่าด้วยการพยักหน้าโดยที่ไม่ได้พูดอะไร แล้วก็เดินไปด้วยกันกับพวกเขา
“หลบๆ ขอทางหน่อย” พอกงเสวี่ยฮวามา เขาก็เบียดหันเหยากวงที่อยู่ข้างๆ เจียงหลี
หันเหยากวงไม่ได้พูดอะไร เขาถอยไปก้าวหนึ่งแล้วเดินอยู่กับไป๋หลี่เฟิ่ง
“ช่วงนี้เจ้าดูไม่เลวเลยหนิ” เจียงหลีมองกงเสวี่ยฮวาอย่างรวดเร็ว แล้วพูดจาหยอกเย้า
สีหน้าของกงเสวี่ยฮวาเปลี่ยนไป แล้วเริ่มพูดบ่นทันที “ไม่เลวอะไรล่ะ ข้าถูกวิญญาณเหล่านี้ก่อกวน
