มุมปากของเจียงหลีกระตุกและพูดกับคนทั้งสาม “ข้าจะออกไปข้างนอกสักครู่” หลังจากออกมาจากสระสรรพสัตว์ นางยังไม่ได้พบพวกเจียงเฮ่าและลู่เสวียนเลย
“วันนี้เจ้าฝึกฝนเสร็จแล้วหรือ” เสิ่นฉงยิ้มอย่างสง่างามเป็นพิเศษ
เอ่อ…
เจียงหลียิ้มอย่างเขินอาย เจ้าเปี๊ยกที่นางอุ้มไว้ในอ้อมแขนลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน และค่อยๆ กวาดสายตามองชายรูปงามทั้งสาม
เขาไม่ได้รู้สึกว่าคนทั้งสามคิดไม่ซื่อกับภรรยาตน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ใช่ศัตรู
อีกทั้ง…
หลีเอ๋อร์ของเขาต้องใครสักคนคอยกระตุ้น มิเช่นนั้นจะเกียจคร้านเกินไป
เจ้าเปี๊ยกผู้น่ารักที่ค่อยๆ หลับตาลงอีกครั้ง โดยไม่มีใครสังเกตเห็นว่าส่วนลึกของดวงตาคู่นั้นประกายแสงแห่งความรักและความเอ็นดูขึ้น
“ศิษย์พี่ใหญ่ ข้ามีเรื่องจะหารือกับพี่เจียงเฮ่าสักหน่อย ข้าจะออกไปเพียงประเดี๋ยวเดียวแล้วจะรีบกลับมา” เจียงหลีต่อรอง
แต่เสิ่นฉงกลับส่ายศีรษะ “ไม่ได้ ซือจุนสั่งไว้ว่าให้เจ้าตั้งใจฝึกฝนอยู่ในตำหนักเย่าให้เต็มที่ และให้เราสามคนจับดูเจ้า หากเจ้าต้องการอะไร บอกพวกเราได้”
“ใช่แล้ว! ศิษย์น้องเล็ก เจ้าอยากได้อะไร ฝากบอกอะไร แลกของอะไร บอกพวกเราได้ทั้งนั้น” ซีไหลกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“…” เจียงหลีกัดฟันฉีกยิ้ม
