มา
“ตำหนักเย่ว์มาแล้ว” ภายนอกน้ำตกมีคนร้องออกมาเบาๆ
วงแสงนั้นอยู่บนฟ้าแบ่งเป็นสองทาง แล้วส่องไปบนศีรษะของเจียงหลีกับหันเหยากวง
เจียงหลีเงยศีรษะขึ้น มองยังวงล้อมแสงสีเงินนั้น สีหน้าเรียบนิ่ง ไม่มีความยินดี แล้วก็ไม่ได้ผิดหวัง ทว่าในขณะเดียวกันหันเหยากวงก็เงยศีรษะขึ้น กลับมองที่วงแสงสีเงินแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ตำหนักเย่าก็ยังคงสูงส่งเช่นเดิม ขนาดเทียนเจียวยังไม่สามารถดึงความสนใจออกมาได้ ไม่เข้าตาเลยหรือ”
“ข้าคิดว่า ครั้งนี้ตำหนักเย่าต้องปรากฏตัว ไม่คิดว่ายังนิ่งเงียบอยู่เช่นนี้”
“คนของตำหนักเย่า ไม่ใช่ว่าลืมไปแล้วว่าวันนี้มีการทดสอบหรอกนะ”
“ที่จริงแล้ว ตำหนักเย่าไม่ออกมาก็ถูกต้องแล้ว ถึงอย่างไรนี่ก็หลายร้อยปีแล้ว”
“…”
ผู้คนที่ห้อมล้อมอยู่ที่นอกน้ำตกของเมืองฮวงเสิง แสดงความผิดหวังออกมาทางคำพูดอย่างเปิดเผย
บนยอดเขาหนานซาน วงแสงสีเงินทั้งสองปกคลุมบนศีรษะของเจียงหลีกับหันเหยากวงแล้ว ประกายสุกใสของสีเงินค่อยๆ ส่องลงมา
สีหน้าแววตาของหันเหยากวงฝืนอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยินยอม ในทันใดนั้นบนฟ้าก็ปรากฏวงแสงสีทองเจิดจ้าขึ้น แข็งแกร่งดุดันส่องลงมาแทรกวงแสงสีเงินปกคลุมบนศีรษะของเจียงหลี…
