ารยาทก็ดังขึ้นมา
ท่ามกลางผู้คน ศิษย์ชุดสีเทาจำนวนไม่น้อยต่างมีสีหน้าที่แน่วแน่มองไปยังพวกเขา
เมื่อสักครู่นี้การสนทนาของคนสองสามคนนี้ พวกเขาได้ยินหมดแล้ว ทว่ากลับทำได้เพียงแค่โกรธแต่ไม่สามารถพูดออกไปได้ ใครใช้ให้พวกเขาเป็นศิษย์ตำหนักเฉินที่เป็นเทียนเจียวผู้ธรรมดาที่สุดล่ะ
“เป็นแค่คนของตำหนักซิง กลับโอ้อวดได้ถึงเพียงนี้” ลู่เสวียนเอ่ยพลางใช้สายตาเยือกเย็นมองจากที่ไกลๆ
“คนของตำหนักซิง ก็เป็นเช่นนี้กันหมดไม่ใช่หรือ” เหวินเหรินชิ่งชิ่งเอ่ยอย่างไม่พอใจ
ลู่เสวียนมองนาง แล้วยิ้มขึ้นมา “เจ้าโกรธอะไรหรือ ข้าก็ไม่ได้ว่าเจ้านี่ บัดนี้ข้าก็เป็นศิษย์ของตำหนักซิง เจ้าดูสิ พี่เฮ่าก็เป็นคนของตำหนักเย่ว์แต่ก็ไม่เคยโอ้อวดเช่นพวกเขาสักหน่อย”
“หึ!” เหวินเหรินชิ่งชิ่งไม่สนใจเขา
…
