เชิงเขาหนานซาน คนเป็นร้อยเหลือเพียงสามคนที่ยังอยู่ที่เชิงเขา
หันเหยากวงเบนสายตาอย่างช้าๆ มองยังทิศที่เจียงหลีกับเจิ้งหยวนอยู่ เจียงหลีไม่รีบร้อน ส่วนเจิ้งหยวนเสียดายหากจะต้องจากสาวงาม ดังนั้นก็ยังไม่ยอมขึ้นเขามาสอบ
เวลานี้หันเหยากวงมองมาด้วยสายตาที่เรียบนิ่งแฝงความเย็นชา แผ่นหลังของเจิ้งหยวนก็เย็นวาบอย่างควบคุมไม่ได้ พยักหน้ายิ้มเย้ย เพียงแต่ว่าสายตาของหันเหยากวงกลับไม่ได้หยุดอยู่ที่เขาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับมองเจียงหลีที่อยู่ข้างกายเขา
เจียงหลีรู้สึกว่าถูกมองจึงหันมองกลับไป สายตาสบกับหันเหยากวงพอดี
องค์ประกอบบนใบหน้าทั้งห้าที่มีเสน่ห์งดงามของนางอยู่ในสายตาของหันเหยากวง ทำให้ตาของเขาทั้งสองข้างหรี่เล็กลง มองเข้าไปในดวงตาที่สวยงามน่าตะลึง
ชั่วพริบตา หันเหยากวงก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม
เขาหยุดสายตาที่มองนั้น แล้วก้าวเท้าเดินไปทางเขาหนานซาน
ภายในฮวงเสินภาพตรงหน้านั้น ปรากฏร่างหันเหยากวงในที่สุด ทำให้ผู้คนมากมายที่รออย่างเบื่อหน่ายถอนหายใจยาว
“เฮ้ออ...! ในที่สุดก็ยอมขึ้นเขามาจนได้!”
