เสียทีที่มาอยู่เมืองฮวงเสิแล้ว! เขารำพันในใจ รอยยิ้มบนใบหน้าก็เปลี่ยนสงบเสงี่ยมลง
แต่ทว่าเจียงหลีกลับไม่ได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในอารมณ์ของเขา เพียงเวลานี้สังเกตได้ว่า ที่แท้คนที่ยืนอยู่เชิงเขาหนานซาน ไม่ได้มีแค่นางคนเดียว มองไปแล้วมีเหล่าชายหญิงราวๆ ร้อยกว่าคนอยู่ด้วย
“คนพวกนี้คือคนที่จะมาทดสอบเข้าฮวงเสินวันนี้ทั้งหมดเลยหรือ” เจียงหลีเอ่ยถาม
พบว่าเจียงหลีสนใจเขาแล้ว เขาจึงตอบอย่างพอใจ “ถูกต้องแล้ว ข้าชื่อเจิ้งหยวน”
“ข้า…เจียงหลี” เจียงหลีงบอกชื่อของตนกับเขา
แต่ทว่าในใจของนางยังคงสงสัยว่าพวกเจียงเฮ่าหายไปไหนกัน
ในขณะเดียวกันลานแสดงวิทยายุทธ์ที่ใหญ่โตของฮวงเสินก็เบียดเสียดไปด้วยผู้คนจำนวนมาก พวกเขายืนอยู่กันเป็นกลุ่มๆ สนทนากันอย่างเบาๆ สายตาต่างมองไปยังสถานที่เดียวกัน
สถานที่ที่พวกเขามองนั้นคือน้ำตกอันยิ่งใหญ่ที่ตกลงมาจากฟากฟ้า
น้ำในน้ำตกใสระยิบระยับไหลลงมาจากยอดเขาทะลุเมฆหมอกลงมาอย่างเชี่ยวกราด แสงแดดที่สะท้อนทำให้ดูคล้ายกับผ้าม่านสีเงิน
ไร้เสียงน้ำตก ไม่รู้กลับไปยังที่ใด
บนน้ำตกที่กว้างใหญ่ไพศาลสะท้อนภาพวิวทิวทัศน์ของเขาหนานซานออกมาได้อย่างคาดไม่ถึง
เพียงแต่พวกเขาเห็นแค่
