จียงที่ซัดสาดไม่หยุด ศรัทธาในตัวคุณชายหันดุจอย่างมั่นคงดั่งขุนเขาไม่เสื่อมคลาย เกรงว่านางจะรับรู้ไม่ถึงความยิ่งใหญ่ของหันเหยากวง
เจียงหลีฟังเขาแนะนำอย่างเงียบๆ และไม่ได้ถูกเจิ้งหยวนเผยแพร่ความหลงใหลจนแสดงออกทางสีหน้าว่าศรัทธาในตัวเขา
เจิ้งหยวนที่พูดมาตั้งมากมายรู้สึกผิดหวัง
เห็นท่าทางลังเลของเขา เจียงหลีหัวเราะเอ่ยออกมา “ที่แท้คนที่เจ้าคลั่งไคล้ก็อยู่นี่แล้ว ถ้าเช่นนั้นก็ไปเถิด”
เจิ้งหยวนอยากจะใช้โอกาสนี้ เข้าใกล้หันเหยากวงให้มากขึ้น ทว่ามองเห็นข้างกายเขามีคนห้อมล้อมอยู่หลายคนแล้ว ก็นึกเสียดายหญิงสาวที่งดงามอย่างเจียงหลี เขาลังเลเล็กน้อย กัดฟันส่ายศีรษะ “ช่างเถิด ดูจากความสามารถของหันเหยากวงแล้ว คงสามารถเข้าไปเป็นศิษย์ของฮวงเสินได้แน่นอน ในภายภาคหน้าข้ายังมีโอกาส”
เจียงหลีหัวเราะเล็กน้อย แล้วจึงหยุด
เวลานี้เขาหนานซานมีเสียงระฆังดังมาเป็นระยะ ทำให้คนเป็นร้อยที่อยู่ตรงเชิงเขามองยังบนยอดเขาหนานซานเป็นสายตาเดียว
“เริ่มการทดสอบได้ ใครจะเริ่มก่อน” เสียงทุ้มดังจากบนเขาจนถึงเชิงเขา
“ข้าเอง!” เสียงเพิ่งจะเงียบลง ชายหนุ่มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่นก็ลอยข้ามเขาลงมาที่บนบันไดเขาหนานซาน
ครืด
