่รู้ตัว และค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าที่กำลังคร่ำครวญถึง
“ลู่เจี้ย…”
ความฝันในยามเที่ยงคืน ไม่รู้ว่านางเรียกชื่อนี้มาแล้วกี่ครั้ง พึมพำออกมาจากปากของนางไม่รู้กี่ครา
แน่นอนว่าทุกอย่างพังทลายลงเมื่อนางเรียกชื่อและเอาปลายนิ้วแตะแก้มของเขา
ภาพลวงตาในสายตาของนางประดุจเครื่องลายครามที่เปราะบาง แตกสลายกลายเป็นแสงดาวแห่งความว่างเปล่า หายไปจากดวงตาของนาง ทำให้ดวงตาของนางกลับมาชัดเจนขึ้น และมองเห็นภาพสะท้อนนั่นเป็นเจ้าเปี๊ยกคงเดิม
ณ เวลานี้ นางไม่เคยสังเกตว่าหลังจากที่นางเรียกชื่อนั้น สีหน้าของเจ้าเปี๊ยกก็เป็นประกาบด้วยความตกใจ
เขาคิดว่าตนถูกจับได้!
เขาคิดว่านางมองการปลอมตัวของตนออก!
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขามองไปที่แสงในดวงตาของนางและค่อยๆ หรี่ลง เขาแน่ใจว่าตัวตนที่แท้จริงของเขายังไม่ถูกค้นพบ
โชคดีหรือผิดหวังกันแน่
ชั่วเวลานี้ เจ้าเปี๊ยกก็ไม่แยกไม่ออกเช่นกัน
เจียวหลียกร่างที่มีขนปุยยาวของมันขึ้นอีกครั้ง
“ดึกแล้ว ไปนอนเถอะ” เจียงหลีหันข้างวางเจ้าเปี๊ยกไว้ในอ้อมแขนเหมือนเช่นเคย หลับตาลงช้าๆ และพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “นอนเถอะ นอนหลับแล้วจะได้พบกับเขาในฝัน”
“…” คำขอที่ต่ำต้อยนี้ออกมาจากปากของนาง
