ความฝันก็คือความฝันเท่านั้น
จะเสมือนจริงแค่ไหน แนบชิดแค่ไหน เมื่อลืมตาขึ้น ทุกอย่างก็เลือนหายไป
อย่างไรก็ตาม วันนี้ที่เจียงหลีตื่นนอน กลับมีเหงื่อที่ไหลเหนียวออกมาด้วย นางทำความสะอาดและเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยรอยยิ้มที่ทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะกลับมารู้สึกสดชื่น
มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เจียงหลีนำเจ้าเปี๊ยกที่นอนหลับใหลกลับเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวและเปิดประตู
“พี่ใหญ่หรือ” คนที่อยู่ข้างนอกคือเจียงเฮ่า
เจียงเฮ่าพยักหน้าและเดินเข้าไปในห้องของนาง
“จะได้เวลาออกเดินทางแล้ว พี่ใหญ่มาหาข้าด้วยเรื่องอันใดหรือ” เจียงหลีถามอย่างสงสัย
เจียงเฮ่าหันหน้ากลับมามองนาง สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมเล็กน้อย “อาหลี หลายปีมานี้ที่ข้ามาอยู่ซีฮวง ข้าไม่เคยหยุดตามหาท่านแม่เลย”
ท่านแม่!
ดวงตาของเจียงหลีหดลงเล็กน้อย
เผชิญเรื่องราวต่างๆ มากเกินไปจนนางเกือบลืมบุคคลนี้ไปจากความทรงจำของนางแล้ว
