ับหมื่น ขณะนี้ ถึงขั้นมีความรู้สึกราวกับว่าเขากลับชาติมาเกิดเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเจ็ดชาติเพียงเพื่อรอพบนาง
เอี๊ยดดด
เจียงหลีผลักประตูห้อง อุ้มเจ้าเปี๊ยกมาที่เตียง แล้วนั่งลง
นางนั่งขัดสมาธิ วางเจ้าเปี๊ยกไว้บนเตียงตรงหน้านาง และเก็บความเหงาไว้ “ในเมื่อเจ้าไม่ง่วง เรามาพูดคุยกันดีกว่า”
เจ้าเปี๊ยกนั่งยองๆ อยู่ตรงข้ามนาง ดวงตาสีเขียวครามจับจ้องมาที่นาง รอฟังคำพูดของนาง
“เจ้าว่า เจ้าเป็นสัตว์เดรัจฉานประเภทไหน ภูมิหลังของเจ้าเป็นอย่างไร ดูภายนอกน่ารัก ไม่เป็นอันตราย แต่กลับมีพลังอำนาจมหาศาล” เจียงหลีถามด้วยความสงสัย
น่าเสียดายที่เจ้าเปี๊ยกไม่สามารถตอบนางได้
“ทำไมเจ้าถึงมาเจอกับข้า มีนายดีเช่นข้า ช่างเป็นความโชคดีของเจ้ามากเสียจริงๆ! ฮ่าๆๆ…” เจียงหลีหยอกล้อและหัวเราะเสียงดังลั่น
“…” เจ้าเปี๊ยกมองหน้านางที่ทำให้ตัวเองหัวเราะอย่างหมดคำพูด
แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจู่ๆ นางจะเปลี่ยนเรื่องสนทนา “ดูสิ ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้ามาจากตระกูลใด ภายภาคหน้าจะหาคู่ครองให้เจ้าได้อย่างไร”
