วลสารผ่านมิติเวลา มีของล้ำค่าอะไรไหมที่จะทำให้สาสน์ส่งได้ทันท่วงที”
“ความคิดอันแสนฉลาดของเจ้า ปล่อยให้เป็นความรับผิดชอบของข้าเถิด” เฟิงสิงอวิ๋นยิ้มกล่าว “ของล้ำค่าที่เจ้าพูดถึง พวกข้าเคยได้ยินมาเหมือนกัน แต่ไม่ได้มีอยู่กับตัว”
เจียงหลีดีใจเป็นอย่างมาก “มีอยู่จริงด้วย!”
“หากพูดอย่างจริงจัง นี่เป็นวิชาลับ คนที่ฝึกฝนมันจะสามารถส่งเสียงได้ไกลถึงพันลี้ หากเจ้าอยากฝึกฝนวิชาลับนี้ ก็ต้องเดินทางไปฮวงเสินก่อน” เฟิงสิงอวิ๋นอมยิ้มแล้วตอบ
สิ่งที่แฝงอยู่ในคำพูดนั้นคือ วิชาลับนี้อยู่ในฮวงเสิน
กงเสวี่ยฮวาหัวเราะขึ้นมา “ฮวงเสินครั้งหนึ่งเคยเป็นกลุ่มอำนาจระดับสูง คงมีอยู่จริงๆ”
“ฮวงเสิน…ฮวงเสินเป็นดินแดนเช่นไรกัน” ใจเจียงหลีล่องลอยหวังว่าจะได้ฝึกฝน
“มีวิชาลับเช่นนี้ แล้วทำไมพวกข้าถึงไม่รู้เล่า” ลู่เสวียนยกมือชี้ไปที่ตนเอง คนที่อยู่ข้างๆ อย่างเหวินเหรินชิ่งชิ่งก็พยักหน้าตาม
พัดที่อยู่ในมือเฟิงสิงอวิ๋นโบกสะบัด ตีไปที่ศีรษะของเขาอย่างเบาๆ “ในเมื่อเป็นวิชาลับ ย่อมไม่ได้อยู่ในวิชาการฝึกฝนในชั้นเรียน พวกเจ้าไม่สนใจมัน ใครเล่าจะมาบอกให้พวกเจ้ารู้”
ลู่เสวียนยิ้มอย่างเขินอาย และไม่พูดอะไรต่อ
กลับกันในเวลานั้นกงเสว
