ดกลัว ก็รีบร้องขอชีวิต
แต่ทว่า คนที่เจียงหลีคิดว่าสมควรตายไปได้ตั้งนานแล้ว กลับมาร้องขอให้ไว้ชีวิต เหตุนี้จะทำให้นางใจอ่อนหรือ…
“ข้าถามเจ้า ความคิดที่จะไปลักฟาตัวคนจากหนานฮวง ใครเป็นคนต้นคิด” เจียงหลีไม่ได้สนใจที่เขาร้องขอชีวิตเลยแม้แต่น้อย
เสียงของอวี๋เหนียนที่ขอร้องอยู่ขาดหายไปโดนทันที ดวงตากะฟริบและหวาดกลัว
เมื่อมองเห็นท่าทีของเขา เจียงหลีหัวยิ้มขึ้นมา “ดูแล้ว ตัวการสำคัญเห็นทีจะเป็นเจ้า”
“ข้า…” อวี๋เหนียนเหมือนยังอยากจะอธิบาย
น่าเสียดาย ที่เจียงหลีไม่ให้โอกาสนั้นกับเขา “เจ้าสมควรตาย” ดวงตาของเจียงหลีเป็นประกายมองไปทางเขา ทันใดนั้น อวี๋เหนียนรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดของคมธนูมากมาย…