งเขาทันที
หางตาของเจียงหลีค่อยๆ กวาดไปยังไหวปี้ที่ยืนแน่นิ่งอยู่กับที่ หากไม่ใช่เพราะไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนมากเกินไป นางสามารถใช้พลังจิตของตนเปลี่ยนเป็นพลังที่มิอาจหยุดยั้ง และฆ่าล้างศัตรูอย่างเงียบๆ ไปแล้ว
ราวกับรู้สึกอะไรบางอย่าง ไหวปี้ก็จ้องมองมาเช่นกัน
“นางฟ้าไหวปี้ไม่คิดที่จะมีส่วนร่วมด้วยรึ” เจียงหลีมองไปที่นางด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้ม
ไหวปี้ทำปากจู๋และพูดด้วยเสียงมารยาอย่างไม่พอใจว่า “เจ้ารังแกข้าอยู่เรื่อยเลย”
เจียงหลีกุมแขนไว้บนหน้าหน้าอก เอนตัวไปที่เสาด้านข้างอย่างเกียจคร้าน “ฆ่าหุ่นศพสาวสามศพจนเหนื่อย ที่เหลือคงต้องลำบากนางฟ้าไหวปี้แล้ว”
ใบหน้าของไหวปี้แข็งทื่อ มีครู่หนึ่งที่นางหลงใหลในท่าทางอันเกียจคร้านของเจียงหลี
“…” ไหวปี้จ้องเขม็งไปที่นาง ซึ่งทั้งกังวลและทั้งโกรธ แต่ก็พุ่งออกไปอย่างจำใจ
ทันทีที่ไหวปี้จากไป เจียงหลีเก็บความเกียจคร้านนั้น แล้วยิ้มอย่างเย็นชาและยืนหลังตรง
นางเดินไปที่ศพของหลิงจงบนพื้น พลังจิตของนางกวาดไปทั่วร่างของเขา แต่กลับไม่พบอะไรเลย เมื่อนึกถึงพื้นที่เก็บของ เจียงหลีได้หลับตาลง และกันเสียงฆ่าฟันไว้ภายนอก สัมผัสกับการเคลื่อนไหวอย่างละเอียด
ผ
