สายตาที่มองมาอย่างฉับพลัน ทำให้เจียงเฮ่าที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดถึงกับเนื้อตัวแข็ง และเกือบจะปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมา
และในเวลานี้เอง มือเรียวเล็กที่ไร้กระดูกของไหวปี้ได้จับฝ่ามือขนาดใหญ่ของเขาไว้ เจียงเฮ่าขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ สะบัดมือออกโดยไม่ลังเล มองหน้านางและเตือนด้วยสายตา
“จุ๊ๆ!” ไหวปี้ทำท่าทางให้เขาเงียบ
เจียงเฮ่ามึนงงเล็กน้อย เขามองออกไปข้างนอกและเห็นหลิงจงของพวกหลีหุนจงค่อยๆ เดินใกล้เข้ามายังที่ซ่อนตัวของเจียงหลีและมู่ชิงเหยียน
สถานที่ๆ เจียงหลีและมู่ชิงเหยียนซ่อนตัวอยู่นั้นถือว่าลับตาคนมาก ณ เวลานี้ ความเงียบสงบนั้น ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงหลังจากหลิงจงผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้
ทันใดนั้น หลิงจงก็หยุดเดิน ยกมือขึ้นช้าๆ ชี้นิ้วออกมาจากแขนเสื้อกว้าง และแตะไปที่ต้นขาของศพสาวด้านข้างเบาๆ
ปลายนิ้วของเขาลูบไล้ผิวของศพสาวนั่นเล็กน้อย ทำให้รู้สึกสั่นสะท้านไม่น้อย
“เป็นวัสดุที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!” หลังจากนั้นไม่นาน เขาถอนหายใจเบาๆ
ศิษย์ทั้งสองคนเดินเข้ามาใกล้และเหลือบมองศพสาวอย่างสงสัย ดวงตาของทั้งสองมีความสงสัยเช่นเดียวกัน หนึ่งในนั้นรวบรวมความกล้าและถามว่า “ท่านอาจารย์ที่เคารพ วัสดุนี้เรียกได้ว่าธ
