ติที่พวกนางจะส่งมาสืบหา แต่แปลกตรงสถานที่แห่งนี้กลับถูกพวกนางจับตามองได้”
หลังจากพูดจบ เขาก็ยิ้มอย่างเย็นชาและยกมือขึ้น ทำให้ศพสาวสามจากสี่ตัวเดินตามหลังเขาทันที โดยมีเพียงตัวเดียวเท่านั้นที่เดินกลับมายังข้างหลังของชายร่างผอมบาง
“สหายฟัง…ฟาง…” ชายร่างผอมบางได้สติจึงรีบตะโกน
ชายร่างกำยำไม่หยุดเดิน แต่กลับมีเสียงแผ่วเบาลอยกลับมาแทน “เจ้ากลัวอะไร ยังไงซะ ศิษย์หญิงของพวกนางไม่ได้อยู่ที่นี่กับเจ้าสักหน่อย แม้ว่าพวกนางจะพบเจอสิ่งใด ก็ไม่สนใจหรอก”
ดวงตาของเจียงหลีเป็นประกาย รอในผู้คนตรงหน้าจากไป ถึงจะถอยกลับอย่างเงียบๆ
เมื่อมาถึงจุดนัดพบด้านนอก ดวงตาของเจียงหลีกวาดไปทั่วร่างของไหวปี้ และถามทั้งสามคน “พบเห็นอะไรกันบ้าง”
เจียงเฮ่าและมู่ชิงเหยียนต่างส่ายศีรษะโดยบอกว่าไม่พบหญิงสาวที่ถูกลักพาตัวในร้านอวี๋หลง
ทั้งสามมองไปที่ไหวปี้อีกครั้ง
นิ้วเรียวยาวของนางม้วนผมตัวเอง ทำท่าทางยั่วยวนน่าหลงใหล “ไม่พบอะไรเลย”
เจียงหลีค่อยๆ จ้องมองลงไปด้านล่าง ชี้ไปยังมุมเสื้อที่ฉีกขาดแล้วถามว่า “มุมเสื้อของเจ้าไปโดนอะไรมา”
สีหน้าของไหวปี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย บิดเอวและซ่อนมุมเสื้อไว้ด้านหลัง แทนที่จะตอบคำถามของเจียงหล
