หยียนเป็นคนของวังเวิ่นฉิง
เจียงหลีและมู่ชิงเหยียนมองหน้ากันและปล่อยเลยตามเลย
มู่ชิงเหยียนก้าวไปข้างหน้าและถามด้วยเสียงเย็นชา “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเราเป็นคนของวังเวิ่นฉิง” ประโยคนี้ถามได้ดีนัก ทั้งมิได้ยอมรับและมิได้ปฏิเสธ แต่กลับทำให้รู้สึกว่าพวกนางเป็นคนของวังเวิ่นฉิงจริงๆ
ชายผู้นั้นยิ้มเยาะและพูดอย่างประจบว่า “สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่ติดกับกลุ่มอำนาจของวังเวิ่นฉิง จึงมีเหล่านางฟ้ามาที่นี่บ้างเป็นครั้งคราว และทั้งสองก็งดงามมาก โดยเฉพาะนางฟ้าคนนี้…”
ดวงตาของเขาหลุดลอยไปที่เจียงหลี และปรากฏความหลงใหลภายในแววตาขุ่นมัวคู่นั้น “ใบหน้ามีเสน่ห์น่าหลงใหลเช่นนี้ จะไม่ใช่นางฟ้าแห่งวังเวิ่นฉิงได้เช่นไร”
เจียงหลีหรี่ตา ทันใดนั้น ก็ยิ้มอย่างมีเสน่ห์และก้าวเดินไปทางชายหนุ่มหลายก้าว
นางมีเสน่ห์มาแต่กำเนิด ไม่ต้องทำอะไรมาก ผู้ชายก็หลงใหลจนหัวปักหัวปำ ชายผู้นั้นมองดูนางเดินเข้ามาประชิด นัยน์ตาที่หลงใหลกลับมีเพิ่มมากยิ่งขึ้น และแสดงรอยยิ้มที่เคลิบเคลิ้มออกมาให้เห็น
“ถ้าอย่างนั้นข้าถามอะไร เจ้าก็ตอบอย่างนั้น” เจียงหลีโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เงาร่างของนางปกคลุมชายหนุ่มไว้
“ได้ๆๆ…” ชายหนุ่มพยักหน้า จิตใจของเขา
