ยงหลีเดินมาหยุดตรงหน้าเขา ปรายตามองเขาแล้วพูดอย่างจริงจัง “พี่ใหญ่ หากท่านคิดมีใจให้นาง อย่าได้ยอมแพ้ให้กับสิ่งที่ไร้ความหมาย นางเป็นสตรีที่ปล่อยวางความคับแค้นใจเก่าๆ เหล่านั้นได้ ท่านเป็นถึงบุรุษ ทำไมท่านถึงเป็นคนขี้ขลาดแบบนี้”
“…” เจียงเฮ่าไร้คำใดๆ ที่จะเอื้อนเอ่ย
หลังจากนั้นไม่นาน เขามองไปที่เจียงหลีและพูดขึ้นด้วยสายตาที่สับสน “พ่อของนาง ฆ่าพ่อของเรา”
“พวกเราก็ฆ่าพ่อและญาติของนางเช่นกัน ทั้งยังโค่นล้มราชวงศ์ของนางอีก ถึงอย่างไรคนที่เราฆ่าตายก็ไม่ใช่นาง” เจียงหลียิ้มอย่างช่วยไม่ได้
บางทีอาจเป็นเพราะนางใช่เจียงหลีจริงๆ สำหรับความแค้นในสายเลือดนี้ นางไม่ใช่คนที่ลืมไม่ลงเหมือนเจียงเฮ่า
นางได้เพียงแต่หวังว่า คนข้างกายนางสามารถมีความสุขได้ เมื่อเห็นคู่รักแยกทางกันเพราะเรื่องในอดีตเหล่านี้ มันทำให้นางรู้สึกเศร้าใจจริงๆ
“ไว้ข้าค่อยคิดดูดีๆ” ในที่สุดเจียงเฮ่าก็ให้คำตอบที่คลุมเครือเหลือเกิน
เจียงหลีพยักหน้าไม่บีบคั้นเขาอีก
เรื่องของความรัก คนนอกไม่สามารถตัดสินใจแทนได้ นางได้ทำในสิ่งที่ควรทำไปแล้ว ที่เหลือขึ้นอยู่กับวาสนาของพวกเขา
สำนักพรตเสวียนหมิงได้ล่มสลายแล้ว
เมื่อเจียงเฮ่าผู้เป็นหลิงหวัง
